Şanlı ordumuzun “geri çekilme” haberlerini gördüğüm andan itibaren değişik düşünce ve duygularla boğuşmaya başladım. Hatta geri dönen birliklerimizi görünce içimde bir ürperti belirdi. Ne oluyordu? Ama öyle “geri çekilme” olabileceği ihtimalini aklıma getirmiyordum, herhalde yorulan birlikler yenileriyle yer değiştiriyordu. Yapılan tüm haberlerin dezenformasyon olduğunu düşünüyordum. Öğleden sonra Genelkurmay’ın açıklaması birazcık olsun yüreğime su serpmişti; harekat tüm hızıyla devam ediyordu ve görevini tamamlayan birliklerimiz yenileriyle değiştirilecek diye bir açıklama yapılacağını düşünüyordum.

Ama, sonraki açıklamayla beraber içimde beliren ürpertinin yerini kırılan gururum aldı. Kalbimin ve zihnimin derinliklerinden gelen “İşte Bağımsız Türkiye” sesleri kaybolmuştu artık hiçbir şey duyamıyordum, duymak istiyordum ama duyamıyordum. “Ergenekon”dan çıkan bir neslin şanlı ordusu Zap’ı aşamıyor muydu? Askerlerimiz terör belasının tepesine çökmüşken geri çekiliyorlardı tam da Amerikan Savunma Bakanı’nın Ankara ziyaretinin üstünden 24 saat geçmeden. Demek ki izafi olarak görülen kısa süre kavramı, öyle bir gün veya bir yıl değil, bir günden de az olabiliyormuş…

Bu konuda yazılacak söylenecek çok şey var ama ben artık konuşmuyorum çünkü resime bakınca her şey ama her şey görülüyor.

İşte ben o gün AKP’nin niçin bu ülkede % 47 oy aldığını anladım. Demek ki bir türlü anlayamadığım, nasıl olur diye gece rüyalarıma giren AKP’nin büyük başarısını anlamak için üzerinden 7 ay geçmesi gerekiyormuş.

Türk olmanın gururunun ve mahcubiyetinin beraber yaşandığı 1 hafta geçirdik ve bu 1 hafta büyük hayal kırıklıkları ve soru işaretleriyle son buldu.

Buradan anlaşılan şudur ki; Cumhuriyet’in niteliklerine sözde değil özde bağlı olmak sadece siyasetçiler için değil herkes için geçerlidir!

Dediğim gibi artık konuşmayacağım ama aklımda bir soru daha var; acaba Ulu Önder Atatürk’ün 81 sene önce söylediği gibi şimdi de bütün kalelerimiz cebren ve hile ile “zap”t edilmiş midir?

Umarım bu soru sadece, vatanını canından çok seven bir Türk evladının kafasını kurcalayan bir paranoyadır.