Gündemin ana maddesi Milli Maç-Ergenekon-Zamlar üçgeninde gidip geldi son bir haftadır. İlk gündem maddesi artık pek konuşulmaz, tabii ki galibiyetimiz dışında. İkinci gündem maddesi ise, ki bence gündemler içinde assolistlik ünvanı ona aittir, sıcaklığını uzun bir müddet koruyacağa benziyor. Bir paşamızın cezaevini ziyaret etmesiyle konu

Bugünlerde o kadar yoğunum ki gündemde olan “dengesiz siyasete” bile kafa yoracak halim yok aslında. Ama konuşmadan da, bir şeyleri söylemeden de edemedim. Yani bir nevi şeytana uyacağım bu yazımda.

Gündemin ana maddesi Milli Maç-Ergenekon-Zamlar üçgeninde gidip geldi son bir haftadır. İlk gündem maddesi artık pek konuşulmaz, tabii ki galibiyetimiz dışında. İkinci gündem maddesi ise, ki bence gündemler içinde assolistlik ünvanı ona aittir, sıcaklığını uzun bir müddet koruyacağa benziyor. Bir paşamızın cezaevini ziyaret etmesiyle konu gene alevlendi. Bunda ne var anlamıyorum. Cezaevinde o kadar büyük suçlardan yatanlar varken ve kimse onların ziyaret edilmesine bir şey demezken, insani bir ziyaret mi kanına dokundu bazı çevrelerin acaba!? Bence her gün gelen şehit haberleriyle ilgilensin gündem. Bence bu ülkenin cezaevlerinde bölücülükten yatan bebek katillerine ziyareti yasaklasınlar. Ama nerde...

1993 yılında Süleyman Demirel de Ermenistan’ı Türkiye gündemine sokmuştu. O zaman, şimdilerin Cumhurbaşkanı, buna kesinlikle karşı çıkmış, öldürülen insanlarımıza atıfta bulunarak, Ermenistan başkanının ülkemize gelmesine şiddetle karşı çıkmıştı. Şimdi ne oldu? Bir anda o koyu düşünceden çark edildi. 1993 yılında öyle demek gerekiyordu çünkü. Önemli olan olayın doğru olup olmaması değil, karşı tarafı eleştirmek. Ne de olsa farklı siyasi görüşe sahip. Neden onunla aynı fikirde olalım ki? O ne söylerse yanlış, biz ne söylersek doğru. Türkiye’de siyaseti böyle algılayıp böyle uygulayan insanlar, meydanında soykırım anıtı olan bir ülkede gider maç keyfi yapar işte. Soykırım nedir? Türkler kimin soyunu kırmıştır? Hiç kimsenin. 1915 yılındaki malum büyük göçte ölen insanları kastediyorlarsa bu tamamen doğal bir süreçtir. Savaş zamanı herkes ölebilir. Savaşın kötü yanı da bu zaten. Çanakkale’de verilen şehit sayımıza baksınlar önce. Aslında din, dil, ırk hiç önemli değil, yaratılan herkes birbirini sevme eğilimdedir. Ama o toplukların başındaki, karar verme gücüne sahip insanlar toplumu bu hale getirir işte. Ne demişler “tarihi hükümdarlar yazar”. O nedenle savaşsız bir tarih kesiti ummayın. Bu imkansız! Ayrıca zannetmeyin ki sadece o ülkede sevilmiyoruz. Birçok Avrupa ülkesindeki anıt ve müzede bizden “Barbar Türkler” diye söz edilir. Aynen bu cümle yazar malum yerlerde. Osmanlı zamanında pek korku salmışız Dünya’ya. Hala korkuyorlar baksanıza. Ama sonra yanlış devlet adamları ve yanlış kararlarla toprakları yavaş yavaş kaybettik. Burası da elimizden gidiyordu, O insan ortaya çıkmasaydı ve bu vefakar halkı örgütleyip onlara şevk vermeseydi. Maalesef bir tane daha Atatürk bu Dünya’ya gelmeyecek. Bize düşen görev O’nun dünya görüşünü sonsuza kadar yaşatmak ve hayatımızda uygulamaktır. Yoksa bir kez daha bıçak kemiğe dayanır…

Hükümet ilk 5 yılda zam yapmadık diye övünüyordu. Kastettiğim zam vergi zammı. Yoksa memura 3-5 kuruş veriyorlar Allah için. Son 9 ayda yapılan zam 5 yıla bedel çıktı. Elektriğe bir anda %34 zam geldi. Yani bilgisayarım suyla çalışsa inanın su kullanacağım ama elektrikle çalışıyor meret. Zam tabii ki yapılır. Hele hele enerji krizinin kapımızın önünde beklediği şu günlerde zam gayet doğal. Ama ücretlere de aynı oranda zam yapılmalı. Yoksa halkın alım gücü giderek azalır. O zaman ikinci Arjantin vakası oluruz.

Bu yaz yaşanan sıcaklardan bahsetmeden geçmek istemiyorum. Artık zamanında kimsenin dikkate almadığı küresel ısınma, etkisini iyice göstermeye başladı. Enerji tüketimi ve çevre konusunda lütfen çok dikkatli olalım. Dünya sinyal vermeye başladı. Çocuklarımıza torunlarımıza adam gibi bir Dünya bırakalım. Hoş pek de bir adamlığı kalmadığı ya neyse...

Saygılarımla,

Selçuk TOPAL

            www.iyinesil.com